Το  "Ταξίμι" (=Αυτοσχεδιασμός) είναι μια ιστοσελίδα αφιερωμένη στο λαϊκό τραγούδι και συντάσσεται με γνώμονα το μεράκι και τον διαθέσιμο χρόνο των δημιουργών του. Δεν αποσκοπεί στο κέρδος. Προβάλλει αυτά και αυτούς που αγαπάμε.
Αν θέλεις πληροφορίες για οτιδήποτε αφορά το λαϊκό τραγούδι, γράψε μας και θα προσπαθήσουμε να μάθουμε και να προβάλλουμε αυτές τις πληροφορίες.
Αν είσαι μη προβεβλημένος μουσικός, τραγουδιστής, στιχουργός και έχεις δισκογραφία, στείλε μας δείγμα της δουλειάς σου και το εξώφυλλο του δίσκου σου. Θα το ακούσουμε, κι αν δε μας "χαλάει", θα το προβάλλουμε.
 
ΤΑΞΙΜΙ www.taximi.matia.gr
Ανεξάρτητη ιστοσελίδα για το λαϊκό τραγούδι.
Υπεύθυνος: Θ. Σαρασίδης
Επικοινωνία:
taximi@ymail.com

Ευχαριστούμε πολύ τη Ματιά για τη φιλοξενία.


 Traveling is our Passion

 

ΟΙ ΤΑΙΝΙΕΣ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑΜΕ
 

Ρίξε μια...
Η πιο κεφάτη πύλη στο διαδίκτυο!


 
 

▪ Επιτρέπεται η αναδημοσίευση του περιεχομένου της ιστοσελιδας, με την παράκληση να αναφέρεται η πηγή.

 ΒΙΟΓΡΑΦΙΕΣ


Ανέστης Δελιάς
Ένας άγγελος πεταμένος στα σκουπίδια
Η φράση αυτή του Μάρκου Βαμβακάρη συμπυκνώνει τον 31χρονο βίο του Ανέστη Δελιά. Εκπληκτικός μουσικός - σ' αυτό συμφωνούν όλοι όσοι τον γνώρισαν. Καλό παιδί, μα αδύνατος χαρακτήρας - ο μόνος πρεζάκιας μουσικός του μεσοπολέμου.(Οι ρεμπέτες μιλούν για έναν ακόμα, που όμως απεξαρτήθηκε) Όταν πέθανε, πριν καν να ζήσει, εξαθλιωμένος από την ηρωίνη το 1942  άφησε πίσω του μερικές όμορφες εκτελέσεις στους δίσκους και 13 τραγούδια στο όνομά του. Ανάμεσά τους, το... "αυτοβιογραφικό" «Ο πόνος του πρεζάκια». >>>
 
Βαγγέλης Περπινιάδης
Ο θρύλος των πανηγυριών
 Όταν λέμε Διονυσίου, εννοούμε τον Στράτο. Όταν λέμε Βαμβακάρης, εννοούμε τον Μάρκο. Όταν λέμε Μενιδιάτης, εννοούμε τον Μιχάλη.
Σε όλες τις μουσικές φατρίες υπάρχει κάποιος που επισκιάζει τους υπόλοιπους. Όταν όμως λέμε Περπινιάδης;
Μόνο ο Βαγγέλης Περπινιάδης κατάφερε να σταθεί εφάμιλλος του σπουδαίου του πατέρα. Και η πιάτσα, ονομάζει τον πατέρα με το μικρό του (Στελλάκης) για να τους ξεχωρίζει. 
Η σοβαρότητα, η δημιουργική δουλειά, η «βελούδινη» φωνή του, είναι μερικά μόνον από τα «υλικά» που χαρακτηρίζουν την αταλάντευτη πορεία του Βαγγέλη Περπινιάδη στο ελληνικό τραγούδι, η οποία διήρκεσε 56 χρόνια...>>>
Στράτος Διονυσίου
Και του λιμανιού, και του σαλονιού
Μια ολόκληρη εποχή που κράτησε 30 χρόνια, έσβησε μαζί με τον Στράτο Διονυσίου, το απομεσήμερο της Παρασκευής 11 Μαΐου 1990. Φεύγοντας για πάντα από τη ζωή ο μεγάλος λαϊκός τραγουδιστής, άφησε ως κληρονομιά ένα πλούσιο έργο από 2500 τραγούδια που ερμήνευσε με έκφραση και πάθος.
Ο Στράτος Διονυσίου υπήρξε σημαιοφόρος του κλασικού λαϊκού τραγουδιού. Έμεινε αμετακίνητος από τις θέσεις και τις αρχές του ρεπερτορίου του, από το ξεκίνημα ως την τελευταία στιγμή της ζωής του... >>>

ΜΟΥΣΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ

Μπουζούκι
2300 χρόνια ιστορίας
Το πλέον αγαπημένο και πλέον συκοφαντημένο όργανο στην Ελλάδα είναι ίσως το μόνο που έχει ελάχιστες, κυρίως αισθητικές, διαφορές από τον αρχαίο του πρόγονο, την Πανδούρα.
Ταυτόχρονα είναι το μόνο όργανο, με βάση αυτήν την καταγωγή, που δίχαζε τον ελληνισμό από την αρχαιότητα.
>>>


POWERED BY
phaidra web desighn

         

 
 

8/1/1977
. Το πρωτοσέλιδο της εφ. "Ελευθεροτυπία" αναγγέλλει τη σύλληψη στον Ισθμό του κυπριακού motor-ship "Gloria", με 11 τόνους Χασίς από το Λίβανο και προορισμό την Αμβέρσα.
Λίγο αργότερα, στα καμαρίνια του κέντρου "Χάραμα", θα γεννηθεί "Το βαπόρι απ' την Περσία", η  τελευταία μεγάλη επιτυχία του Β. Τσιτσάνη.

 
Πώς γράφτηκε η διαβόητη πρόζα του Γιώργου Ζαμπέτα "Αποσπάσματα από έρωτες" ;
Να τι λέει ο ίδιος ο δημιουργός:
Ένα βράδυ έβρεχε πολύ, κατακλυσμό έκανε. Βγαίνω να τραγουδήσω, κάνω μια εισαγωγή και πάω να τραγουδήσω ένα τραγούδι. Έχω ξεχάσει τα λόγια και δεν ξέρω τι να κάνω, τι λένε τώρα, σκέφτομαι, θα ξεφτιλιστώ, θα γίνω ρεζίλι.
Συνέρχομαι όμως, δε χάνω τη ψυχραιμία μου κι αρχίζω να λέω διάφορα με μουσική υπόκρουση. "Χειμώνας βαρύς, κρύο κάργα, κι κείνο το βράδυ το φεγγάρι δε βγήκε, και η βρόχα έπιπτε.....στρέιτ θρου.
Κα, κα, κα και τα γέλια από κάτω. Σταματάω και πάω να παίξω ένα κανονικό τραγούδι. Όχι, όχι, φωνάζανε από κάτω, το ίδιο θέλουμε. Καλά λέω. Σκύβω στη Μοσχολιού και της λέω, άκου Βικάκι, για σένα είναι αυτό. Πες το, πες το λέει η Βίκυ. Συνεχίζω να αυτοσχεδιάζω. "Εκείνη μονάχη της είχε ξαπλώσει στη ντιβανοκασέλα της. Από κάτω να γίνεται ο χαμός, χειροκροτήματα, το σώσε.
Αλλά ξεκίναγα να πω, άλλα μου ερχόντουσαν στο στόμα κι εγώ γέλαγα μαζί! Έβλεπα κι από κάτω κάτι αμερικανοβρισκόμενους κι έβαζα τα στρειτ θρου, ραιτ θρου και γινότανε το σώσε. Ξαναπές το και ξαναπές το γινόταν όλο το βράδυ. Συμπλήρωνα συνέχεια με ότι σκεφτόμουνα, ότι μου ερχόταν στο μυαλό, της στιγμής πράγματα. Ήταν η εποχή που ένας Γερμανός, ο Φριτς, με είχε ειδοποιήσει να του κάνω ένα ντοκιμαντέρ για την Ελλάδα. Μου έρχεται η εικόνα του Γερμανού του Φριτς σαν αγαπητικού και τόνε βάζω κι αυτόν στο σίριαλ του τραγουδιού. "Αυτή τον αγάπησε τρελά", λέω και κοιτάω τη Μοσχολιού για πω το Μίμη Δομάζο. Η Βίκυ, λέει, πες το, πες το. Και τότε της πετάω το "Τον Γερμανό το Φροτς από το Χασισεμπούργκ που έμενε στην Τσιμπουκοστράσσε". Το τι γέλιο έγινε κείνο το βράδυ!